صبح از خواب دوم بيدار نشود . سوم : عملى كه روزه را باطل مىكند به‌جا نياورد ، ولى نيت روزه نكند ، يا ريا كند ، يا قصد كند كه روزه نباشد . چهارم : آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد . پنجم : آن كه در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده ، بايد روزه را قضا كند لكن با تحقيق روزه باطل نمىشود ، اگر ظن حاصل شود كه صبح نشده ، بلكه اگر شك هم داشته باشد ، بعيد نيست باطل نشود . ششم : آن كه كسى بگويد صبح نشده و انسان به گفتهء او كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است . هفتم : آن كه كسى بگويد صبح شده و انسان خيال كند شوخى مىكند و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است . هشتم : آن كه به گفتهء كس ديگر كه جايز است به قول او اعتماد كند افطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده است . نهم : آن كه در هواى صاف به واسطهء تاريكى يقين كند كه مغرب شده و افطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده است ، ولى اگر در هواى ابر به گمان اين كه مغرب شده افطار كند بعد معلوم شود مغرب نبوده ، قضا لازم نيست . دهم : آن كه براى خنك شدن يا بىجهت مضمضه كند ؛ يعنى آب در دهان بگرداند و بىاختيار فرو رود ، ولى اگر فراموش كند كه روزه است و آب را فرو دهد يا براى وضو مضمضه كند و بىاختيار فرو رود ، قضا بر او واجب نيست . مسأله 2 - اگر غير آب چيز ديگرى را در دهان ببرد و بىاختيار فرو رود يا آب داخل بينى كند و بىاختيار فرو رود ، قضا بر او واجب نيست .